دوستانی که اندک آشنایی با خوشنویسی داشته باشند، عبارت “ضعف و قوت”‌ را می شناسند. در خوشنویسی،‌ نوشتن حروف با یک ضخامت انجام نمی شود. بلکه متناسب با این که کدام قسمت یک حرف را می خواهیم بنویسیم، قلم را در روی انگشت می چرخانیم. گاهی لبه قلم و گاهی تمام پهنای آن روی کاغذ قرار می گیرد. به عقیده بسیاری از خوشنویسان، مهارت در خوشنویسی با شناخت صحیح ضعف و قوت و همچنین کنترل میزان آن ارتباط مستقیم دارد.

در مورد ابزاری که برای ترسیم در طراحی معماری و اسکیس استفاده می کنید نیز داستان به همین منوال است. شما ابتدا باید ابزار رسم خود را خوب بشناسید. ضعیف ترین و قوی ترین اثر آن را بر روی کاغذ بشناسید. ده ها نکته دیگر همانند: قابلیت کنترل ابزار در دست، میزان پخش شدن روی کاغذ، مدت خشک شدن، نتیجه دست کشیدن روی اثر آن، … را باید به خوبی بشناسید تا بتوانید آن را استفاده کنید.

اگر دقت کرده باشید در مورد غذا خوردن شما به این دانش در مورد قاشق یا چنگال دست یافته اید! اگر تعداد زیادی قاشق یا چنگال در اندازه ها و شکل های مختلف روی یک میز قرار گرفته باشد، شما حتی بدون در دست گرفتن آنها می توانید با نگاه کردن، قاشق و چنگالی را که برای غذا خوردن شما مناسب است انتخاب کنید.

شما باید در ذهن خود پرورانده باشید که با یک ماژیک سر پهن، بیش از ۶ نوع خط از لحاظ ضخامت و بیش از بیست نوع خط از لحاظ طرح می توان رسم نمود. که این امر جز به تمرین و تکرار میسر نمی شود.

روز اول یک ابزار را امتحان کنید. به اشکال مختلف با آن خط بکشید. سعی کنید چیزهایی را که در ذهن دارید با آن ترسیم کنید (مثلا: نرده، پنجره، درخت، انسان،…)

روز دوم ابزار جدیدی را امتحان کرده و در کنار آن از ابزار روز پیش هم کمک بگیرید. بدین ترتیب هم با ابزار جدید آشنا می شوید و هم توانایی آن دو را در کشیدن یک شیء مشترک، مورد سنجش قرار می دهید.

همان طور که مشاهده می کنید در عرض یک هفته می توانید با ۷ ابزار گوناگون (مثلا:‌مداد نرم، اتود ۰٫۵، قلم عربی، روان نویس ۰٫۲، ماژیک راندو، روان نویس ۰٫۳، مداد چرب) آشنا شوید و هفته های بعد با تکرار بیشتر، بر آن ها مسلط شوید.

در ابتدا فقط با یک رنگ کار کنید و هرچه پیش رفتید، کار را با رنگ های گوناگون نیز تجربه کنید.*

نکته مهم: تنوع استفاده از ابزارهای گوناگون، جزو امتیازات یک اسکیس نیست. پس وقت خود را به هیچ وجه صرف یادگیری همه تکنیک ها و ابزارها نکنید و سعی کنید بر همان ابزارهای ساده تسلط بیشتر پیدا کنید.

* در مورد انتخاب رنگ در نوشته های دیگر صحبت خواهیم نمود.

یکی از اهداف تمرین گروهی اسکیس، بالا بردن خوانایی شیت هاست. دانشجویان به لحاظ عادت به طراحی هایی که در دانشگاه انجام داده اند، سعی در توضیح دادن شیت خود دارند؛ این همان توضیحاتی است که در جلسات کرکسیون طرح های خود برای اساتید بیان می کنند. حال آن که اسکیس ارشد، کاملا متفاوت با یک جلسه کرکسیون طرح است و اصولا ماهیت آن با یک شیت ارائه طرح تفاوت دارد.

در یک تمرین گروهی می توانید:

زمان و موضوع را تعیین کنید.

بدون مشورت و مشاهده کار دیگران، شیت خود را در زمان تعیین شده کامل کنید.

در پایان مدت،‌بدون این که توضیحی بدهید، شیت ها را یک جا جمع کنید.

ببینید دیگران از شیت شما چه نکاتی برداشت می کنند.

نکات خوانا و ناخوانای تمام شیت ها را برای خود یادداشت کنید.

پس از چندین جلسه تمرین بدین روش، خواهید دید که قدرت ارائه مطالب خوانا، مفید و غیرتکراری در شیت های طراحی شده بالاتر می رود.

ناگفته نماند که تمرین گروهی محاسن زیادی دارد که این تنها یکی از آن هاست.